“Can you be just another can?”

Ομαδική έκθεση σύγχρονης τέχνης στο Κέντρο  Βυζαντινών Τεχνών

Από 2 έως 22 Μαΐου 2026, το Κέντρο Βυζαντινών Τεχνών παρουσιάζει την ομαδική έκθεση 

“Can you be just another can”. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν στις 2 Μαΐου στις 6 μ.μ.

Πάνω σε μία κινούμενη κατασκευή με τη μορφή σιδηρόδρομου, 

οι καλλιτέχνες δημιούργησαν έργα με πηγή έμπνευσης την κονσέρβα. 

Ως αντικείμενο μαζικής παραγωγής φέρει τον συμβολισμό της ομοιομορφίας, 

της κατανάλωσης και της χρησιμοποίησης: την χρησιμοποιούμε και ύστερα την πετάμε. 

Η κονσέρβα και οι συμβολισμοί της απασχόλησαν πολλούς καλλιτέχνες στο παρελθόν. 

Από τα ready-mades του Duchamp που άνοιξαν τον δρόμο στη μεταμόρφωση του καθημερινού σε τέχνη, 

ως την τολμηρή χειρονομία του Piero Manzoni στο Merda d’artista, 

τις εμβληματικές Campbell’s του Andy Warhol, τα γλυπτά-αντικείμενα του Claes Oldenburg 

και τις λιθογραφίες του Γαΐτη, 

το ταπεινό δοχείο αναδεικνύεται σε καθρέφτη της κοινωνίας: 

σύμβολο εμπορευματοποίησης, υπερκατανάλωσης και τυποποίησης.

Οι καλλιτέχνες της έκθεσης «Can you be just another can» επαναπροσδιορίζουν τους συμβολισμούς της 

και φωτίζουν ζητήματα της δικής τους  σύγχρονης πραγματικότητας

Μπορείς να είσαι ακόμα μία κονσέρβα; 

Μεταφράζοντας τη συγκεκριμένη φράση στα αγγλικά δημιουργείται ένα λογοπαίγνιο 

που προσδίδει ένα άλλο, κωμικοτραγικό νόημα. 

Θέλουμε να είμαστε μία ακόμη κονσέρβα στη γραμμή παραγωγής ενός συστήματος 

που δεν αφήνει περιθώρια προσωπικής έκφρασης και ιδιαιτερότητας; 

Η έννοια του εαυτού συνθλίβεται καθώς η ομοιομορφία είναι το ζητούμενο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Ο δρόμος είναι προδιαγεγραμμένος, τα όρια συγκεκριμένα, οι νόρμες αυστηρά καθορισμένες. 

Οι κονσέρβες–έργα τοποθετημένες πάνω σε ράγες τραίνου σε μικρογραφία, 

παραπέμπουν τόσο στο έγκλημα των Τεμπών όσο και στη γραμμή της μαζικής παραγωγής, 

αναδεικνύοντας την αντιμετώπιση του ανθρώπου ως αριθμό. (θύμα πολέμου, ή φυσικών καταστροφών, 

ή αποτέλεσμα λάθους του συστήματος).  

Το σύστημα όμως συνεχίζει την αδιάκοπη πορεία του, κουβαλώντας όλους εμάς πάνω στις ράγες του· 

κι αν κάτι πάει στραβά, αν εκτροχιαστεί, κάποιοι άλλοι θα πάρουν τη θέση μας στην ατελείωτη πομπή της «ανθρώπινης κονσέρβας».

Τα έργα σχολιάζουν την εποχή μας άλλοτε με καυστικό και άλλοτε με ποιητικό τρόπο, 

με ελευθερία στην επιλογή της μορφής, της έννοιας, της ύλης.

Ευφάνταστα και ευρηματικά, απαντούν πως: Όχι, δεν μπορώ να είμαι, ακόμα μία κονσέρβα’

Επιμέλεια: Λαμπρινή Μποβιάτσου, Ισμήνη Μπονάτσου

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Μαργαρίτα Βασιλάκου, Σοφία Βλαζάκη, Νίκος Βοζαΐτης (vozis), Έλλη Γρίβα, Στέλλα Δρυγιαννάκη, 

Σοφία Κυριακού, Ευδοκία Κύρκου, Κοσμάς Λιλικάκης, Γιώργος Λυντζέρης, Λαμπρινή Μποβιάτσου, 

Ισμήνη Μπονάτσου, Αλέξανδρος Νικολάου (itsmi), Παντελής Παντελόπουλος, Έλενα Παπαδημητρίου, 

Βιβή Περυσινάκη, Χρύσα Σκορδάκη, Άγγελος Σκούρτης, Αννέττα Σπανουδάκη, Νίκος Σταθόπουλος, 

Άρις Στοΐδης, Μάρθα Τσιάρα, Μαρία Τσουκνάκη, Αποστόλης Φιλίππου

Κέντρο Βυζαντινών Τεχνών: Οδός Εθνικής Αντιστάσεως 84,  Παλιά Πόλη Ρεθύμνου

Εγκαίνια 02/05/26 και ώρα 18:00μμ.

Διάρκεια: 02 - 21 Μαΐου 2026

Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη-Κυριακή 18:00 – 21:00μμ.

Πρωινά κατόπιν ραντεβού, στο τηλ: 6976447540

Καλώς ήλθατε στο Κέντρο Τεχνών Ρεθύμνου.

Το Κέντρο Τεχνών & Εργαστήρι Βυζαντινής Παράδοσης είναι πολιτιστικό κέντρο ιδιωτικής πρωτοβουλίας με στόχους την προβολή και υποστήριξη πολιτιστικών δρώμενων, καθώς και την προώθηση της εικαστικής δημιουργίας μέσα από το εργαστήριο ζωγραφικής και αγιογραφίας που διαθέτει.

Λειτουργεί με την μορφή Ανώνυμης Εμπορικής Εταιρείας και βρίσκεται στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως 82, T.K. 74100, Ρέθυμνο Κρήτης. Το κτίριο όπου στεγάζεται είναι ένα αναπαλαιωμένο βενετσιάνικο αρχοντικό στην καρδιά της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου δίπλα σε πολιτιστικά μνημεία της πόλης όπως είναι  ο τούρκικος Μιναρές, το παρεκκλήσι και η αίθουσα της Μονής Αγίου Φραγκίσκου. 

Αναλυτικότερα στον ημιόροφο του κτιρίου στεγάζεται το Εργαστήρι Βυζαντινής Παράδοσης. Εκεί πραγματοποιείται η φιλοτέχνηση Φορητών Βυζαντινών Εικόνων Κρητικής Σχολής, τοιχογραφίες – νωπογραφίες Αγιογραφιών και σχεδιασμός βυζαντινού ξυλόγλυπτου. Επίσης στο εργαστήρι φιλοτεχνούνται πιστά μουσειακά αντίγραφα προσωπογραφιών Φαγιούμ που αποτελούν τον προπομπό της Βυζαντινής Τεχνοτροπίας των εικόνων καθώς και νωπογραφίες, αντίγραφα τοιχογραφιών Πομπηίας και Σαντορίνης. Η δημιουργία μιας Βυζαντινής Εικόνας διακατέχεται από μια ιδιαίτερη τεχνοτροπία ζωγραφικής που έχει τις ρίζες της στις αρχές της 1^ης χιλιετηρίδας μ.Χ. και ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει από κοντά την διαδικασία αυτή  φιλοτέχνησης της. 

Ο κύριος όροφος καταλαμβάνεται από έναν εκθεσιακό χώρο 200 τ.μ   ο οποίος χαρακτηρίζεται από μια τέτοια βενετσιάνικη αρχιτεκτονική δομή που διατηρεί την πρωταρχική μορφή του κτιρίου και που σε μέρη του έχουν διατηρηθεί τοιχογραφίες των αρχών του 20ου αιώνα από τον τότε ζωγράφο Γαληνό. Ο χώρος διαθέτει τον κατάλληλο εξοπλισμό (Φωτισμός, ελεγχόμενη θερμοκρασία κ.τ.λ. ) που τον καθιστά ικανό να φιλοξενεί σημαντικές Εικαστικές Παρουσίες σύγχρονων δημιουργών στην Ζωγραφική, στην Γλυπτική, στην Χαρακτική, στην Φωτογραφία κ.α. Επιπλέον ο χώρος δύναται να χρησιμοποιείται για ένα Συνέδριο, μια Διάλεξη, ένα Μουσικό ή Θεατρικό δρώμενο κ.α.

Τέλος στον δεύτερο όροφο του κτιρίου διατηρείται υπαίθριος χώρος, με θέα σε όλα τα μνημεία της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου, κατάλληλα σχεδιασμένος να ξεκουράσει τον επισκέπτη και  να τον προκαλέσει να συζητήσει, να αναλύσει  και να σκεφτεί γενικότερα πάνω στα εκθέματα που συνάντησε στην κύρια αίθουσα του κτιρίου.

                Διευθύνων Σύμβουλος

                     Κέντρου Τεχνών 

  & Εργαστηρίου Βυζαντινής Παράδοσης.

            Κουνδουράκης Μανώλης.

Οδός
Εθνικής Αντιστάσεως 82, Τ.Κ. 74100 Ρέθυμνο Κρήτη.


Τηλέφωνο
6976447540 - Κουνδουράκης Δημήτριος.

Email
artrethymno@gmail.com

Website
www.artrethymno.blogspot.com

Ιστορία και Αρχιτεκτονική του Κτιρίου.

Το κτίριο όπου σήμερα στεγάζεται το Κέντρο Τεχνών &  Εργαστήρι Βυζαντινής Παράδοσης κτίστηκε το έτος 1880 πάνω στα ερείπια ενός ενετικού μεγάρου. Το μέγαρο αυτό απεικονίζεται ευκρινώς στο γνωστό πίνακα, που αναπαριστά την πόλη της Ρεθύμνης στο τέλος του 16ου αιώνα και ανήκε στο Κτιριακό συγκρότημα της Μονής των Φραγκισκανών, που τότε περιέβαλε  τη Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου ( θέση κωδωνοστασίου ;).

Όταν το 1880 το μέγαρο περιήλθε στην ιδιοκτησία, ενός πλούσιου Ρεθύμνιου έμπορου τουρκοκρητικού,  που λεγόταν Χασάν Μουλαμεχμετάκης, αυτός με ιδιαίτερη φροντίδα και καλαισθησία αναπαλαίωσε και συμπλήρωσε σε ρυθμούς της εποχής του το σχεδόν ερειπωμένο βενετσιάνικο κτίσμα.

Παράγγειλε στην Σουηδία μεγάλες ποσότητες ανθεκτικής ξυλείας δρυός με την οποία κατασκευάστηκαν από ντόπιους τεχνίτες το  ‘’ Κιόσκι ‘’, τα πατώματα, οι σκάλες και οι τεράστιες δίφυλλες εσωτερικές πόρτες. Προσέλαβε τον περίφημο κρητικό ζωγράφο Γαληνό, ο οποίος με περισσή τέχνη ζωγράφισε όλες τις ελεύθερες επιφάνειες των τοίχων και των ταβανιών και διακόσμησε με μοτίβα εμπνευσμένα από τη φύση, τα πιο απίθανα τμήματα του οικήματος όπως τα σκαλοπάτια, τα πατώματα και το τζάκι. Μέρος των τοιχογραφιών αυτών, που έχουν ως σήμερα διασωθεί, προκαλούν ακόμα το θαυμασμό.

Το τελικό αποτέλεσμα των εργασιών δημιούργησε μια πολυτελή κατοικία που λίγο θύμιζε ανατολή, καθώς ακόμα και το ‘’ "Κιόσκι" χαρακτηριστικό των Οθωμανικών σπιτιών, κατασκευασμένο σε Νεοκλασσικό ρυθμό, με απομίμηση λιθοδομής, με αρχαϊκό αέτωμα και με βενετσιάνικα παράθυρα παραπέμπει σε μέγαρο της Τεργέστης ή της Βενετίας ίσως και όχι της Κωνσταντινούπολης ή κάποιας άλλης πόλης της Τουρκίας. Ο τουρκοκρητικός έμπορος κατείχε στην κατοχή του το κτίριο μέχρι το έτος 1908 οπότε μετανάστευσε στην Τουρκία,  και πούλησε το κυρίως σπίτι στη Ρεθεμνιώτικη οικογένεια Δρανδάκη.

Ο σεισμός του 1926 ξεγύμνωσε σε μεγάλο μέρος το κτίριο από τις τοιχογραφίες του Γαληνού, καθώς το σύνολο των επιχρυσωμάτων των ταβανιών κατέρρευσε. Οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί του 1941 συνέχισαν το καταστρεπτικό έργο δημιουργώντας ελαφριά κλίση στο Κιόσκι του κτίσματος. Τα στατικά προβλήματα που γίνονταν εντονότερα, ανάγκασαν το 1968 την τότε ιδιοκτήτρια, κληρονόμο της οικογένειας  Δρανδάκη, φιλόλογο Μαρία Δρανδάκη - Κουτσουράκη, να προσλάβει μηχανικό και εργολάβο, ώστε να διαφυλαχθεί η στατικότητα του κτιρίου. Η υποστύλωση του κτιρίου, με την μοντέρνα τότε τεχνική που απαιτούσε τη χρήση τσιμέντου, αλλοίωσε εντελώς την αρχική εσωτερική διαρρύθμιση. Η ταράτσα σκεπασμένη με μαλτεζόπλακες αντικαταστήθηκε από οπλισμένο σκυρόδεμα, ο μικρός κεραμοσκεπής οικίσκος της με τα χρωματιστά τζάμια γκρεμίστηκε  το άνετο μαρμάρινο Λουτρό έδωσε τη θέση του σ’ ένα μικρό και μίζερο αστικό μπάνιο, οι δυο εσωτερικές ξύλινες γυριστές σκάλες εξαφανίσθηκαν, ενώ το μικρό τζάκι δίπλα στις γούρνες του πλυσταριού γέμισε με τσιμέντο.

Το έτος 1990 από πυρκαγιά καταστράφηκαν ολοσχερώς όλοι οι εσωτερικοί χώροι, η επίπλωση, η βιβλιοθήκη και γενικά ο εσωτερικός εξοπλισμός του κτιρίου. Οι Υπηρεσίες της Πολεοδομίας τότε, ζητούσαν την κατεδάφιση του κτιρίου, και η οικογένεια Κουτσουράκη  στην προσπάθειά της να  διασώσει το πατρικό της,  προτίμησε να το πουλήσει σε εργολάβο οικοδομών αντί ευτελούς τιμήματος, κρίνοντας και ελπίζοντας ότι αυτός θα έχει την δυνατότητα να το διατηρήσει, και να το αξιοποιήσει.

Το κατεστραμμένο κτίριο αγοράσθηκε το έτος 1995 από τον Μανώλη Κουνδουράκη και τους Γιώργο και Μάρκο Ζαφειράκη.  Τέλος  του έτους 1996 άρχισαν οι εργασίες  αποκατάστασης και ανάπλασης του κτιρίου, με τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που προέβλεπε την διατήρηση της αρχικής του μορφής και την εικαστική παρέμβαση στο κτίσμα του καλλιτέχνη ζωγράφου Μανόλη Κουνδουράκη. Με ιδιαίτερη φροντίδα και πολύ σεβασμό στο μνημειακό αυτό κτίριο, διατηρήθηκαν και συντηρήθηκαν τα εναπομείναντα αυθεντικά στοιχεία του, όπως το τοξωτό κάσσωμα των παραθύρων, το κιόσκι και το τζάκι κατά το μεγαλύτερο μέρος τους, οι τούρκικες πέτρινες γούρνες, η εξώθυρα και η συνεχόμενη σιδεριά της με τις αυθεντικές επιγραφές στην Αραβική γραφή ,  και οι τοιχογραφίες του Γαληνού .

Οι εργασίες αποκατάστασης τελείωσαν τέλος του έτους 2000 και το κτίριο αγέρωχο πάλι, στέκεται και αντιστέκεται, συνεχίζοντας να γράφει την ιστορία του ανάλογα κάθε φορά με τις συνθήκες και απαιτήσεις των καιρών, παραμένοντας πάντοτε συνδετικός κρίκος του παρελθόντος και του παρόντος.